Biz Kaşıkçı’nın akıbetini tartışırken ABD’de BuzzFeed News’den Aram Roston, Yemen ve BAE bağlantılı çok çarpıcı bir habere imza attı. Pisliğin gölgede kalan kısmına tutulmuş ufak bir ışık.
Kimin eli nereye uzanır, gücü neye yeterse yapabildiği, kimseye üzerinde anlaşılmış ortak kurallara dayanarak hesap sorulamayan bir dünyaya doğru mu yol alıyoruz?
Bir “dijital diktatörlük” olarak nitelendirilen bu sistemde, vatandaşlar her ihlalde bir ceza puanı alacak; bu durumdaysa, finansal cezalar ve hatta seyahat kısıtlamaları gibi şeylere maruz kalacaklar.
Ben bu yazıda, Türkiye’nin orman yangınlarına yaklaşımına ve her şeyin üstünde tutulan “güvenlik” politikalarına değinmek istiyorum.
Yıllar içinde bu savaşa devamlı kurban vermiş kadınlar yeniden oğullarını ve kocalarını kaybetmemek için savaşın alevlendiği haberini köye sokmama, her an birbirlerine düşman olmaya hazır erkeklere duyurmama kararı alırlar.
Thoreau ve Arendt arasındaki belki de en göze çarpan fark, ilki sivil itaatsizliği zorunlu biçimde ‘bireysel’ görürken, ikincisi, bunu tanımı gereği ‘toplumsal (kolektif)’ görür.
Bu Vladimir Putin’in çok kapsamlı stratejisi çerçevesinde Rusya’nın büyük devlet pozisyonunu canlandırması, isteyen herkese silah ve atom reaktörleri satma isteğini çerçevesinde gelişen çok acayip olaylar zinciridir.
Vicdani ret, benim hissettiklerimin tam karşılığıydı, aklım, ruhum bana bunu söylüyordu, fakat bunu dile getirmek ve başıma geleceklere göğüs gerebilecek gücüm yoktu. Korktum. Küçük bir oğlum vardı ve olası kötülükleri göze alamadım.
vicdani ret, savaşın kötülüğüyle gerekçelendirilse de, bunun temellerini sorgulamayan, ve savaşın insani kaynaklarını kurutmak gibi, gerçekçi olmayan bir gerekçeye dayandırılan bir talep.
Oscar ödülüyle Batı’nın meşrulaştırdığı ve şövalye muamelesi yaptığı Nusra Cephesi dahil cihatçı örgütlerin ‘sivil maskesi’ Beyaz Miğferler (White Helmets) sahneden ‘insani’ operasyonla alınıyor.
