Askeri bir çözüm yok, asla da olmayacak! Cephede, tıbbi birliklerde, istihbaratta ve orduya bağlı ofislerde görev almayı reddediyoruz. Kan dökülmesini körükleyen makinenin bir dişlisi olmayı reddediyoruz. Adalet, özgürlük ve eşitlik mümkün; bunu biliyoruz. Orduya katılmak yerine işte bu gerçekliği yaratacağız.
Barış İçin Toplumsal Çalışmalar Derneği (BATOÇA) ve Vicdani Ret İzleme, dün (14 Mayıs) “İsrailli Vicdani Retçilerin Direnişini Konuşuyoruz” başlıklı bir etkinlik düzenledi.
Vicdani ret hareketi, eylemliliklerine dergilerin yanı sıra tiyatro grupları kurmak, şenlikler organize etmek gibi yöntemleri de dahil ederek ilerledi.
Uluslararası Vicdani Ret Günü vesilesiyle, dünyanın dört bir yanından vicdani retçilerin seslerini paylaşıyoruz
‘Anaakım İsrail toplumu ile ahlak arasında bir seçim yapmam gerekiyordu ve ben de ahlakı seçtim. Bu karar, tek bir çarpıcı anın sonucu değil, uzun bir öğrenme ve ahlaki hesaplaşma sürecinin doruk noktasıydı. Öğrendikçe, öldürmeyi ve baskıyı simgeleyen bir üniformayı giyemeyeceğimi daha iyi anladım.’
Militarizm; erkek egemen sistemin, heteroseksist ve mülkiyetçi ilişkilerin meşrulaştırıcısıdır. Bizler, bu sistemin “makbul vatandaş” kalıplarına sığmıyor, onaylamıyor, boyun eğmiyoruz.
2008 yılında vicdani reddini açıklayan İnan Mayıs Aru, hakkında açılan ve hapis cezalarının paraya çevrildiği çok sayıdaki ceza davasının ardından yeni davalarla karşı karşıya.
Ben, Bülent CEPIK, 18/08/1988 Bozova/Urfa doğumluyum ve 2008 yılından beri Fransa’da yaşamaktayım. Vicdani ret hakkımı kullanarak, Türkiye Cumhuriyeti devleti tarafından bana zorunlu kılınan askerlik hizmetini reddediyorum.
Türkiye’deki antidemokratik uygulamalar nedeni ile ülkeyi terk etmek zorunda kalan genç Kürtler, Avrupa’da vicdani retlerini ilan ediyor: “Savaşın değil, barışın tarafındayız.” Barışçıl bir duruşla militarizme karşı çıkan dört genç, vicdani retlerini duyurdu.
Vicdani Ret İzleme’nin hazırladığı “Vicdani Ret Sürecine Dair Deneyimlerimizi ve Önerilerimizi İçeren Bir Kılavuz” yayında
