Yıllardır süren bu savaşa bu katliamlara ortak olmak istemiyorum. Emir ve komuta altına girmek istemiyorum. Silahlar susun barış ve kardeşlik konuşsun istiyoruz.

Vicdani Ret Türkiye’de devrimci dünya tarafından nasıl sahipleniliyor? Bir seçimin arifesinde Vicdani Ret talebini propagandanın güçlü bir parçası kılmanın olanakları neler olabilir? Sanat bu bakımdan nasıl olanaklar sunuyor?

Özetle, sivil toplumun istihdam başvurularındaki dilinin vicdani retçilere dolaylı bir ayrımcılık içerdiğini ifade etmeye çalışıyorum. Kendi mücadele alanlarımda böyle ayrımcılıklarla karşılaşmak da bir hayal kırıklığı yaşatıyor.

Tüm dünyanın silahlanmayı bırakıp barışçıl yöntemlerle sorunlarını çözebileceğine inanıyorum. Bu nedenle zorla silah altına alınmayı, bu düzenin bir parçası olmayı ret ediyorum.

Eğer savaş bir çözüm olsaydı, yıllardır bu soruna bir çözüm getirilirdi. Aynı düzende ilerleyip farklı sonuçlar almak akıl kârı değildir.

Türkiye’de kadınlar, 2004’ten beri vicdani reddini açıklıyor. Fakat militarizm ile mücadele bağlamında bakınca kadınların, LGBTİ+’ların mücadeleleri elbette ki bu tarihten de daha eskiye dayanıyor.

Devlet şiddetinin ekonomik bir şiddete büründüğü bu deneyimlerin ağırlığını kabul ediyorum ve bu hakkın gündelik hayatta, siyasal alanda daha fazla görünür olmasını diliyorum.