Askeri harcamaların entropi ekonomisi – Adem Yavuz Elveren
Silahlanma sistemik entropinin temel nedenlerindendir ve askeri harcamalar küresel istikrarsızlığı, gelir ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğini, çevresel bozulmayı artırıcı etki yapar.
Silahlanma sistemik entropinin temel nedenlerindendir ve askeri harcamalar küresel istikrarsızlığı, gelir ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğini, çevresel bozulmayı artırıcı etki yapar.
Kesin olan o ki cin şişeden çıkmıştır. Yeniden şişeye koymak olanağı yoktur. Bundan böyle Kürt sorununun geleceğini kararlaştıran faktör, silahlı çatışma olmayacaktır. Devlet, Kürtler, siyasal partiler, sivil toplum, Rojava Kürtleri hepsi bu yeni kurulan sahnenin oyuncuları.
Erkekler, şizofren oldukları için değil, hiyerarşik sistemde konum aradıkları için öldürüyorlar.
2008’de Birleşmiş Milletler, New York Times , Los Angeles Times ve diğer birçok yayın kuruluşunda bildirildiği üzere, yılda 30 milyar doların dünyadaki açlığı sona erdirebileceğini söyledi . Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (UN FAO) bize bu rakamın hala güncel olduğunu söylüyor.
Türkiye’yi çeşitli nedenlerle içerde ve dışarda sıcak savaşın içine çekmek isteyenlere karşı etkin ve içeriği sağlam bir barış cephesi kurulmazsa sonuçlarını düşünmek bile istemiyorum.
Türkiye’nin yakın gelecekte sivilleşmesinin zor olmasının temel nedeni de budur. Hem iktidar hem de muhalefet için Türk Silahlı Kuvvetleri hâlâ mücadelenin merkezindeki güç unsuru olmaya devam etmektedir.
Genel olarak bakıldığında sanat ve edebiyatın bize bıraktığı miras ve birikim, sanatçının baskıya, zulme ve savaşa karşı tavrını çok net olarak koyan örneklerle doludur.
Bugün geldiğimiz aşamada da öyle anlaşılıyor ki, Kürtlerle ‘barış’ Ortadoğu’da yeniden şekillenmekte olan ‘tehditler dengesi’nde Türkiye’nin Amerika ve müttefiklerinin yanında hizalanmasının bir göstergesi olacak.
Seçilen isimler İsrail’den yana ağırlığını artıran, İran etrafında çemberi daraltan ve Çin’i çevreleyen bir sert döneme girildiğini gösteriyor.
Gerçek: Birkaç silah üreticisinin elde ettiği kârlar ve savaşları teşvik eden politikacıların elde ettiği geçici güç, hem mağdurların hem de galiplerin çektiği acılarla, çevreye, ekonomiye ve topluma verilen zararla karşılaştırıldığında o kadar önemsizdir ki, savaşa herhangi bir alternatifin çok daha yararlı olduğu görülmektedir.