Koşullar uygun olursa, NATO güdümlü ve doğrudan sermayenin güncel çıkarları doğrultusunda bir askeri darbe, burjuva partilerinin çözüm gücü olamadığı mevcut krizden bir çıkış yolu olarak gündeme gelebilir.
Gelinen noktada ne ABD, ne Rusya, ne Suriye ve ne de Ukrayna nedeniyle birbiriyle savaşmaya niyetli. Ama bu kadar dar alana bu kadar ülkenin silahı, askeri yığıldığında ortam her türlü kazaya açık hale gelir.
Tarihin en ünlü medya patronu olan ve hiç yoktan, sırf elindeki medyayı önemli ve “satılır” kılabilmek için savaş çıkarmaktan beis duymayan ABD’li William Randolph Hearst’ün de temsilcisi olduğu Anglosakson gazeteciliğin tüm dünyaya öğrettiği bir önerme, yazık ki haber masalarının çoğunda her gün yaşatılıyor: “Asıl haber, kötü olan haberdir.”
Aselsan’da 2500 civarında iyi yetişmiş mühendis var. Peki, doktoralı kaç mühendis var? Gidin bir bakın. Halimiz içler acısıdır. Bu olmadan teknoloji transferi filan olmaz.
Türkiye’nin bu çerçevede en azından Cerablus’tan Akdeniz’e uzanan hattın kontrolünü kaptırmak istemediği ortadaydı, ancak bunun için neleri göze alabileceği tam olarak bilinmiyordu. Salı günkü uçak düşürme hamlesiyle bunu da görmüş olduk.
Şu anda dünyada 50 kadar savaş/çatışma var. UNICEF’e (Birleşmiş Milletler Çocuk Fonu) göre son 10 yılda bu savaşlarda ölen çocuk sayısı 2 milyon. Daha önceki dünya paylaşım savaşlarında ölenler asker iken bugün ölenlerin %90’ı sivil olup yarısı da çocuklardır.
Bütün farklılıkları ile bir arada barış için bir toplum için hepimizin yapması gereken/yapacağı çok şey var, bunu her zaman durduğumuz yeri, dilimizi, politikalarımızı yeninden yeniden düşünerek, kurarak yapabiliriz.
Mustafa Aksoy ve Resul Kalyoncu, biri öğrenci ve gezgin, diğeri İstanbul Beykoz’da esnaf. Yürüyüş esnasında onlara aziz gibi yaklaşanlar, teşekkür ve tebrik edenler de olmuş, “neyin barışı, kimin barışı” deyip onları ‘terörist’ ilan eden de. “Her şeye rağmen Karadeniz’de barışa yürüdük” diyorlar.
Devlet, saldırıya uğrayanın Fransa’nın tam kalbi olan özgürlük çeşidi olduğunu savunmakta, ama hala yasının ortasında toplantı özgürlüğünü (“gösteri yapma hakkı”) askıya almakta ve polisin daha da kapsamlı bir militarizasyonuna zemin hazırlamaktadır.
Tarihten biliyoruz. Bir gün olacağı halde, kimse teröristlerle, düşmanlarımla aynı masaya oturmam demesin. Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri taraf değil arabulucu olsun.
