Yeni Genelkurmay Başkanımız Orgeneral Hulusi Akar’ın 30 Ağustos Zafer Bayramı mesajını okurken, çok ilginç bazı şeyler dikkatimi çekti. Konuşmada tam 14 ayrı yerde “Türk” ifadesi geçiyor. Akar’ın “Türk devleti” tanımı da “Türk Cumhuriyeti” şeklinde.
Sahaya şehitler ölmez yazısını oluşturacak ya da şehitlerin fotoğraflarının basılı olduğu şekilde çıkan takımlar geçtiğimiz haftanın en önemli görüntülerini oluşturdular.
BM üyesi 193 devletten şimdilik 130’unun imzaladığı, bunların da sadece 72’sinin onayladığı Birleşmiş Milletler Uluslararası Silah Ticareti Antlaşması (ATT), konvansiyonel silah ticaretini düzenlemek ve yılda 100 milyar dolarlık hacme sahip bu faaliyetin daha şeffaf ve sorumlu bir biçimde gerçekleştirilmesini sağlamak gibi amaçlar güdüyor.
5-6 Eylül’de düzenleyeceğimiz uluslararası katılımlı sempozyumun ikinci gününde 6 Eylül’de vicdani retlerimizi açıklıyoruz! Etkinlik saat 16.00’da Galatasaray Meydanı’nda olacak.
Bu savaş, çocuklarımızı acımasızca savaşa sürerek barış ve gelecek umudunu yok edenlerle, hunharca katledilen Türk, Kürt, Ermeni her çocuğu kendinin bilen anneler arasında!
”Vicdani red bir insan hakkıdır!” yazım için. Bir çocuğu, bir tek Türk gencini dahi askerlikten soğutabildiysem; ne mutlu bana! Bir çocuk dahi askere gitmeyip de, sağ kaldıysa ; helal olsun. Vatan bir kavram, hakiki çocuklar mühim olan. Onlar sağ olsun.
Filmin adı Fetih 1453. Filmin fragmanı şöyle başlıyor: “Peygamber efendimiz buyurdu ki; ‘Kostantiniye elbet bir gün feth olunacaktır, onu fetheden kumandan ne güzel kumandan, onun askeri ne güzel askerdir.” Evet, yukarıda fragmanda Peygamberin ağzından çıkmış gibi verilen bu söz uydurmadır.
2014 yılında bedelli askerliği 18 bin lira yaptılar ve verebilenlerin sayısı yaklaşık 204 bin kişi oldu.
204 bin anne, oğlunun tabutuna sarılıp “Affet bizi oğlum, 18 bin lira bulamadık” sözleriyle hepimizin yüreğini lime lime eden o sözleri etmek zorunda kalmadı.
Artık ben de bir şehit askerin akrabasıyım. 11 Ağustos Salı günü toprağa verilen Barış Aybek’in akrabasıyım. Sanmayın ki bunu övünerek, gururlanarak söylüyorum, yazıyorum. Bu, ölümlerin herhalde en acısı, en fenası…
Türkiye’de her erkek çocuk eğer fakir bir ailede doğmuşsa, asker doğmuştur. Onu ailesi ve komşuları şenliklerle uğurlar ve hep birlikte bağırırlar, “En büyük asker bizim asker!” diye. Oysa oğlu her asker olan annenin yüreğine işte tam da o şenlikte ateş düşer.
